Home for Girls, Amor en weekendje Bolinao

Door de drukke week hier had ik nog geen tijd gehad om te schrijven. Nu net terug van een zeer ontspannen weekendje strand, ver van de internetwereld en de drukte van de stad vandaan. Ik heb nu weer de energie en de mogelijkheid om al de gebeurtenissen op een rijtje te zetten.
Op dinsdagochtend heb ik de laatste ochtend buiten met de kinderen en een begeleidster buiten gewandeld met als doel om met alle zintuigen te ervaren en vitamine D op te doen. Na de wandeling en het heerlijke ontbijt (dat mis ik nu wel, als is het hotel prima vertoeven) afscheid genomen en geprobeerd om de laatste bevindingen over te dragen aan de maatschappelijk werkster, die ik voor het eerst zag dinsdag na alle vrije dagen van de kantoormensen . Ook afscheid genomen van Rian, die nu weer in Nederland is. Van serene stilte was het een drukte van belang nu op kantoor en moesten er snel nog heel wat papiertjes worden ondertekend, voordat ik me met Rex, de chauffeur, naar Tarlac begaf. Onderweg zijn we nog gestopt bij een groot warenhuis voor het vinden van een tweelingbuggy, zodat de staff met meer kinderen tegelijk kunnen wandelen. Die waren aan de kleine kant en erg duur. Erg fijn, Paul, dat we kunnen gaan kijken of Far East Furniture een soort van bolderkar kan maken, waar twee of drie kinderen in hun feedersits in kunnen.
De middag in the home for girls weer iedereen ontmoet en dat was erg leuk! Ook hebben we direct plannen gemaakt voor de komende dagen. De bedoeling was dat ik die middag de meiden met een verstandelijke beperking zou observeren, maar het liep wat anders, waar ik me meteen aan heb overgegeven Er was namelijk een meisje, Polly genaamd die haar vijfde verjaardag in the Home vierde. Dat wordt vaker gedaan door rijke Filipijnen, om hun verjaardag te vieren voor een goed doel. Dat betekende dat de ouders voor elk kind eten, snoep en ijs trakteerde. In the social hall werd er voor Polly gedanst door een aantal meisjes en werden er spelletjes gedaan, zoals stoelendans, waarbij Polly altijd won, want zij was jarig. Het was bijzonder om te zien, zo Filipijns: Een verlegen prinsesje in een jurkje met een enorme strik op haar rug dat voor een hele groep kinderen alleen op een stoel zit, terwijl de kinderen haar naam noemen, voor haar zingen en dansen. Polly was door deze mensen geadopteerd, waardoor het voor mij op een of andere manier beter op z'n plek viel. De kinderen vonden het allemaal geweldig!

Ik heb de kinderen met een verstandelijke beperking wel geobserveerd, maar dan tijdens het feest, wat ik voor de presentatie voor de volgende dag nog kon gebruiken. Tijdens de presentatie had ik wat verteld over mensen met een verstandelijke beperking en probleemgedrag. Vooral ben ik met hen de discussie aangegaan wat zij onder probleemgedrag verstaan en een aantal manieren uitgelegd hoe we in nederland werken, zoals het werken met signaleringsplannen en in kleine stapjes doelen verwoorden. Het was een leuke en eerzame dag, voor hen en voor mij.
Donderdag ben ik de hele dag gaan kijken hoe het ging tijdens de activiteiten van de meiden. Poeh, wat er toen allemaal gebeurde: een meisje begon heel hard te schreeuwen, wat waarschijnlijk kwam door mijn aanwezigheid en haar toen even geen aandacht gaf en daar reageerde twee anderen met heftig gedrag weer op. Ik ben toen uit het gezichtsveld van dit meisje gegaan en voorgesteld zo weinig mogelijk aandacht te schenken aan dit gedrag, omdat ze al gillend vroeg om die aandacht, maar door de aandacht te geven het gedrag erger werd. Na een tijdje werd ze rustig . De andere twee meisjes waren meteen te kalmeren. Tijdens de lessen kreeg de hele groep 1 opdracht om een huis te tekenen en daar hadden ze 1,5 uur de tijd voor. Eerst ging de begeleidster 5 minuten zingen met ze voordat de opdracht begon. Iedereen zong enthousiast mee en waren zeer gefocust. Ook begonnen ze enthousiast aan het kleuren, maar na 15 minuten was de concentratie weg en gingen ze hangen of werden ze onrustig.Tijdens het napraten bleek dat dat meisje bij iedere nieuwkomer die op haar "terrein" kwam dit gedrag liet zien, dus daar moet ik morgen nog iets op vinden, als ik daar rondloop. Ze laat het zowieso vaker zien, dus ik heb hen voorgesteld een signaleringsplan gericht op haar te maken om zich bewuster te worden van hun eigen handelen en van haar gedrag, en om op een zelfde manier te kunnen reageren op het gedrag als andere begeleidsters. Verder heb ik samen met de begeleidster een themagericht activiteitenprogramma gemaakt. De activiteiten hebben we korter en gevarieerder gemaakt met rustpauzes(en muziek !) erin. Ze hebben het vrijdag voor het eerst uitgeprobeerd, terwijl ik in Amor was, The Home waar wij vorige jaren veel hebben gedaan met sensorische stimulatie en Quint ook met communicatie. Ik ben benieuwd naar het resultaat.
Het bezoek aan Amor was zeer leuk! De grootste groep kinderen zijn daar verstandelijk beperkt en veel wisten nog wie ik was en veel kinderen hingen om m'n nek. Ook heb ik gezien dat de begeleiding heel veel doet met sensorische stimulatie en buitenactiviteiten en daarbij al de adviezen van vorig jaar nog steeds toepast: zoals het gebruik van de voelborden, maar juist ook andere dingen verzint om de zintuigen te stimuleren, zoals heel simpel papiertjes uit te delen die ritselen. Liesbeth, ik heb het mandje met allemaal soorten borstels aan hen gegeven en het viel zeer in de smaak bij de kinderen met een ernstige verstandelijk beperking. De foto's komen nog!
Nu stop ik, morgen een drukke dag,
Groetjes, Josephine